Dickens in my thoughts

Image

Dickens is one of the novelists representing critical realism in English literature. Dickens’ world-wide popularity is immense and enduring. The writer touched upon the most significant social problems, drawing the readers attention to work-houses, the ruling class’ hypocrisy, lack of rights of the poor and the cruelty of state laws, but he was never an indifferent story-teller. Dickens was under a delusion thinking that social unjusties could be changed in a moral way. He struggled for virtue and hated vice. The reader comes into contact with great haunting in the lines written by Dickens.

We have heard about Dickens many times but haven’t read his novels. At first we decided to read a story of his life as we wanted to comprehend his novels profoundly.That book describes his life from childhood to his death. As to me the most imprssive lines are when the author describes how Dickens and his sister  paid visit to their parents in prison.As his father was not able to pay his debts  he was sent  to  Marshelsea prison. His mother  took her three children and joined her husband. It was a custom often followed in those days. Every week Dickens and Frances went to see their parents. These were the most tiring days. They crossed the bridge and came to the grim stone building with a high stone wall around it. Feeling terribly small and helpless they entered through a gate and joined the crowd of visitors. Charles and Frances kept up a cheeful pretence untill closing time. When they were out in the street once more they hurried home blinded by tears. They would rather their family was not in that situation. Here the author used his skill to provide an impressive description of this scenery which impressed me deeply.We also liked the passage when the author describes his visit to America. “At last arrangments were made. Mr. and Mrs. Dickens sailed from Liverpull on the steamship. A tremendous ovation was waiting for him in Boston and in every city that he visited in America.” Dickens was just as interested in social conditions of less fortunate people in America as he was at home. For that purpose he visited many asylums, prisons, workhouses, slums, factories in almost every city. Charles was very disappointed. What he saw left him speechless. People lived under very hard conditions. He couldn’t be silent and so he expressed himself on paper, although he was honoured with healthy wellcome.  There was another thing  that concerned him very much. The matter was that his books were being sold in America by editors nevertheless he was not receiving a shilling. So he understood they needed an international copywrite law and he intended to say so. So when they were at home Charles hold about expressing his views. He wrote American notes. He had done a lot of critisizm  of life in America. Many of his readers felt that he had rushed into printing.This well says about the fact that Dickens was not an indifferent story teller, but he was really interested in it. When he found the papers of Pickwick Club he wrote about it and when he brought an action against the workhouse owners he finnaly won the case after a lot of hardship. A lot of workhouse and orphanage buildings were pulled down and new ones were built instead which were more convenient and the conditions were improved at the workhouses, orphanages, asylums. I greatly love and respect such writers like  Dickens who don’t  stand aside from people’s hard social conditions rather than they exert great efforts to voice about them in public and solve the problem.Now the social conditions in Armenia are rather hard. There are many unemployed people and people who only can earn for their living. The situation is getting worse year by year. It becomes difficult for parents to maintain their families. And there is nobody among our contemporaries to give rise and voice these problems. The real writer is the one who not only writes for entertainment but who strives to improve this problem in our society as well.Everybody can write for enjoyment  but not everybody can use his talent or abilities to solve important problems and give them wide public hearing.Now we want to touch upon one of his well-known novels- Oliver Twist. This book shows life in all its miserable reality and details. The author wanted to show criminals as they really were, and to reveal all the horrors and violence that hid in the narrow, dirty backstreet of  London. He also wanted to show that goodness can survive through every kind of hardship. Oliver Twist- an orphan thrown into a world of poverty and crime, starved and beaten and unloved. I liked most when the author represents the description of his birth moment. So Oliver Twist was born in a workhouse. He was born unhealthy. From the moment that he arrived in this hard world he started to struggle. He struggled to start breathing, there was nobody to help him and he fought his first battle  without much assistance from the two people present at his birth. Oliver managed to draw his first breath and then announce his arrival by crying loudly. But if he could have known that ha was a workhouse orphan he would have cried even more loudly.After listening to this his mother wanted to see her child for the first and the last time as she had prediction of her early death. That thin, pale, young woman was found lying in the street. She’d walked some distance, judging by her shoes, which were worn to pieces. Where she came from, where she was going to, or what her name was, nobody knew. She kissed the baby on its forehead with her cold, white lips and died. Without clothes he could have been the child of a king or a beggar. But when the womea  dressed him later in rough cotton clothes, yellow with age, he looked exactly what he was- an orphan in workhouse, ready for a life of misery, hunger and neglect. I liked these last two sentences which hold deep phsychological sense.

My City of the Sun

ImageOne of my unreal and imaginary but at the same time one of the frankest dreams is my city of the sun. As much as I can imagine it will be at the seaside in the fascinating lap of nature. There won’t be any reservations, Zoos and animals will be free there. As to people they should be self-confident, independent but not lazy. They will live happily and satisfied with their lives. They will appreciate what they have and will tend to obtain more. I will live at the seaside too, as finding yourself in the lap of nature is everything to me. I will live there to admire it every time. There won’t be any borders, but people will be intelligent enough to acknowledge their own ”borders”, they will realize what they need and how much they need. The most important thing about my city to possess is predomination of freedom and independence, free way of thinking is provided there. In my opinion if the city is independent it can’t have any owner as having an owner means that everbody must obey. So where is freedom?? This was my imaginary city of the sun.

Text translated by English club members. Written by Nare Hovhannisyan Translated by Hambardzumyan Milena 12 grade Simonyan Gohar – 12 grade Mirzoyan Mariam – 10 grade Hovhannisyan Nare – 10 grade

Ինչու՞ է սոխը ստիպում ձեզ լաց լինել

Image

Սոխը, ինչպես մյուս բույսերը, կազմված են բջիջներից: Այդ բջիջները բաժանվում են երկու առանձին թաղանթների: Թաղանթի մի կողմը պարունակում է քիմիական Էնզիմ նյութը, որը նպաստում է ձեր մարմնում քիմիական պրոցեսներին: Մյուս կողմը պարունակում է մոկեկուլներ, որոնք էլ ծծմբի տարրեր են պարունակում: Երբ դուք սոխը կտրում եք, թաղանթի երկու կողմերն ազատ կարողանում են խառնվել իրար, և Էնզիմը առաջացնում է ծծմբի մի շարք ռեակցիաներ: Այդ ռեակցիաներն առաջացնում են մոլեկուլներ, ինչպիսին է ethulsufine-ը, որ ձեր աչքերը ջրոտում է: Այդ ռեակցիաների արտադրանքները «ժամանակավոր տեսակներ» են, այսինքն՝ նրանք շատ կարճ ժամանակ են «ապրում»: Նրանց կյանքն իրականում այնքան կարճ է, որ գիտնականները հենց նոր են իմացել, թե դրանք իրականում ինչեր են: Եթե դուք ուզում եք սոխ կտրելուց լաց լինելը կանխել, մի քանի բան կարող եք անել: Մեկը` սառը ջրի հոսքի տակ սոխ կտրելն է: Ծծմբի միացությունները կլուծվեն ջրի մեջ, այսպիսով՝ կթափվեն լվացարանի մեջ ու չեն կարողանա լցվել ձեր աչքերը: Լացելը կանխելու մյուս ճանապարհը սոխը կտրելուց առաջ  10-15 րոպե այն սառնարանը դնելն է: Սառը ջերմաստիճանը դանդաղեցնում է Էնզիմի ու ծծմբի միացությունների միջև ռեակցիան, այսպիսով, ավելի քիչ այրող մոլեկուլներ կարող են հասնել ձեր աչքերին:

Ինչու՞ ենք մենք սիրում երաժշտություն

Image

Ոչ կարող եք շոշափել, ոչ կարող եք ուտել , ուոչ էլ տեսնել: Ուրեմն՝ ինչու՞ են մարդիկ այդքան սիրում երաժշտությունը: Փաստորեն այնքան են սիրում, որ ամեն տարի ձայնագրություններ ու սարքավորումներ   գնելու համար միլիարդավոր դոլարներ են ծախսում, որպեսզի  նորից ու նորից դա հնչեցնեն:

Հիշու՞մ ես, թե երբ ես առաջին անգամ երաժշտություն լսել: Հավանաբար ոչ: Փաստորեն շատ հավանական է, որ առաջին անգամ երաժշտություն ես լսել, դեռ չծնված ժամանակ`  քո մոր մարմնի արտադրած երաժշտությունը:

Երբ դու քո մայրիկի ներսում մի փոքրիկ երեխա էիր, այնտեղ շատ քիչ բան կար տեսնելու,  զգալու, ճաշակելու կամ հոտոտելու։ Քո միակ ակտիվ զգայարանը լսողությունն էր:  Արգանդում  երեխան լսում է իր մայրիկի սրտի բաբախումն ու շնչառությունը: Փոքրիկը կարող է  նույնիսկ լսել իր մայրիկից  դուրս ձայները, որոնցից է մայրիկի և հայրիկի խոսակցությունը:

Երբ  մայրդ  հանգստանում էր, նրա սիրտը սկսում  էր բաբախել հանգիստ ու կանոնավոր: Բայց, երբ նա հուզվում է, սիրտն ու շնչառությունն արագանում են, և նրա մարմինը   ադրենալին է արտադրում`այն  հորմոնը, որը  ժամանակավորապես շատ էներգիա և ուժ է տալիս: Այսպիսով  դու կարող ես  լսել ու զգալ քո մոր ավելի արագ սրտի զարկերն ու ավելի արագ շնչառությունը,  և նրա ադրենալինը քեզ վրա էլ կազդի:

Թերեւս սա է պատճառը, որ  երաժշտությունը  միջազգային լեզու է համարվում, մի լեզու, որը  հասկանում են բոլորը:

Դանդաղ երաժշտությունը  տալիս է հանգստություն, մտորում և բարեկեցութայն զգացում: Այն օգտագործվում է վերելակներում` մարդկանց  այդ փակ քառակուսիներում  հանգիստ պահելու համար: Արագ ռիթմերը մեզ ստիպում են արագ  շարժվել,  դա է պատճառը,  որ  թեթև,  արագ  տեմպով  երաժշտությունն օգտագործվում է խանութներում`  որ մենք  ակտիվորեն   նայենք արտադրանքին և   գնենք ավելին:  Շատ արագ և բարձրաձայն երաժշտությունը  ոգևորում, գրգռում  եւ ակտիվացնում է մեզ:  Մտածեք,  ինչպես  ռազմական երթը, բարձրաձայն ռոք երաժշտությունը կամ 1812 նախերգների աստիճանավորումը կարող  է մեր սեփական սրտերին  ստիպել, որ  բաբախեն ավելի արագ:

Բժիշկները  խորհուրդ են տալիս լացող երեխաին դնել իր մոր կրծքին: Ինչու՞: Այդպես երեխան  կարող է լսել իրեն արդեն ծանոթ, հանգիստ ու հուսալի հնչյուններ, որոնք  իր ականջին երաժշտության նման են հնչում: